Facebook advertising: processo di creazione e sviluppo della campagna di sponsorizzazione.

Nel documento Il ruolo delle comunità omofiliche nella promozione e vendita di prodotti agroalimentari sul web (pagine 102-107)

3. Il consumo alimentare e la comunicazione agroalimentare.

4.1 Metodologia della ricerca

4.1.2 Facebook advertising: processo di creazione e sviluppo della campagna di sponsorizzazione.

Podstawą włoskiego systemu prawa jest Konstytucja Republiki Włoskiej uchwalona 27 grudnia 1947 r. W jej treści brak jest przepisów, które w sposób bezpośredni odnoszą się do środowiska i jego ochrony67. Pojęcie „ochrona śro-dowiska” występuje w treści art. 117, który wyznacza podział zadań pomiędzy

64 BGBL. I, s. 212.

65 Zob. M. Beckmann, Das neu Kreislaufwirtschaftsgesetz. Ziele des Gesetzgebers und deren

Erreichbarkeit mit dem KrWG, „Zeitschrift fü das recht der Abfallwirtschaft” 2012, nr 4, s. 144 i n.

66 D. Zielińska-Szymaniak, Mechaniczno-biologiczne przetwarzanie…, s. 574.

67 Zob. szerzej na ten temat B. Rakoczy, Ograniczenie praw i wolności jednostki ze względu

państwo i regiony. Prawo do środowiska i jego ochrony można pośrednio wypro-wadzić z treści art. 2 Konstytucji Włoch. Zgodnie z nim „Republika uznaje i gwa-rantuje nienaruszalne prawa człowieka zarówno jako jednostki, jak i uczestnika grup społecznych, w których rozwija on swą osobowość i wymaga wypełniania nienadających się uchylić obowiązków solidarności politycznej, ekonomicznej i społecznej”68. Bardziej rozbudowany zakres regulacji prawnych dotyczących bezpośrednio ochrony środowiska występuje na płaszczyźnie aktów prawnych o charakterze ogólnym. W Republice Włoskiej zadania państwa w dziedzinie ochrony środowiska wykonuje Ministerstwo Środowiska i Ochrony Terytorium oraz Akwenów Morskich. Struktura poprzedniego Ministerstwa Środowiska oparta była na konstrukcji „służb”, które były zrównane z dyrekcjami general-nymi. W zakresie ich właściwości pozostawały sprawy: zapobiegania skażeniom i rewilitalizacji środowiska, konserwacji przyrodniczej, ocen oddziaływania na środowisko oraz dostępu do informacji69. Duży zakres zmian obejmujących ob-szar działania Ministerstwa został wprowadzony na podstawie dekretu D. Lgs. Nr 112/199870.

Charakterystyka włoskiego prawa środowiskowego i jego norm oraz ewolucja podstawowych instytucji prawnych wskazuje w sposób jednoznaczny na szcze-gólne jego cechy: 1) posiada jasno określony zakres przedmiotowy; 2) występuje podział na działy (prawo gospodarki wodnej, prawo gospodarki odpadami, pra-wo dotyczące ochrony gleb); 3) posiada normatywnie uregulowaną część ogólną wraz z katalogiem podstawowych zasad prawnych. Zwykle proces kodyfikacji poprzedzają szerokie badania prawnicze oraz prace organizacyjne np. związane z utworzeniem Komisji Kodyfikacyjnej. Jest to najczęściej żmudny i długotrwały proces, który może trwać wiele lat. Również prace nad projektem włoskiego ko-deksu środowiskowego71 poprzedzał proces prac eksperckich.

We włoskim systemie prawa jedną z głównych podstaw prawnych gospodar-ki odpadami jest dekret legislacyjny z 3 kwietnia 2006 r. (zwany kodeksem śro-dowiskowym)72. Składa się on z 318 artykułów tworzących 6 części podzielonych

68 W tłumaczeniu polskim, Z. Witkowski, Konstytucja Republiki Włoskiej, Warszawa 2004, zob. też tego autora analizę problematyki konstytucyjnych praw i wolności w Konstytucji Włoch, [w:] System konstytucyjny Włoch, Warszawa 2000, s. 22–25.

69 J. Sługocki, Organizacja i funkcjonowanie administracji publicznej we Włoszech, Szczecin 2005, s. 63–64.

70 Dekret ustawodawczy nr 112 z dnia 31 marca 1998 r., Conferimento di funzioni e compiti

amministrativi dello Stato alleregioni ed agli Enki locali, In attuazione del capo I Della legge 15 marzo 1997, n. 59, U. Nr 91 del 21 aprile 1998, dod. zw. Nr 77.

71 Przyjęte zostało w tym opracowaniu tłumaczenie tytułu kodeksu za: B. Rakoczy, K. Szu-ma, Norme in materia ambientale- Codice dell’ambiente, Włoski kodeks środowiskowy, Warszawa 2013, s. XIII.

72 Decreto Legislativo 3 aprile 2006, n. 152 Norme In materia ambientale (pubblicato nella Gazzetta Ufficiale n. 88 del 14 aprile 2006-suppl. ord. N. 96). Opieram się na tekście tego aktu prawnego dostępnego w wersji elektronicznej na stronie:

http://www.sintai.sinanet.apat.it/norma-na poszczególne tytuły. Regulacja ta stanowi udaną próbę ujęcia w jednym akcie prawnym ważniejszych działów prawa ochrony środowiska. Zamieszczone zesta-wienie struktury tego dekretu może pomóc w zorientowaniu się odnośnie do kon-cepcji i stopnia realizacji stworzenia podstaw prawnych gospodarki odpadami w systemie prawa ochrony środowiska Włoch oraz udanej próby ich kodyfikacji. Specyfika tej regulacji prawnej wyraża się zwłaszcza w jego szczególnej struktu-rze. Obejmuje ona: 1) części składowe dekretu (tytuł, treść aktu) oraz 2) rozbudo-waną systematykę wewnętrzną treści dekretu.

Strukturę kodeksu tworzy: Część 1. Przepisy regulujące wspólne zasady ogólne (art. 1–3), Część 2. Przepisy dotyczące procedury strategicznej oceny od-działywania na środowisko i postępowania w sprawie oceny odod-działywania na środowisko oraz postępowanie w sprawie wydania zintegrowanego pozwolenia na korzystanie ze środowiska (IPPC) (art. 4–52), Część 3. Przepisy dotyczące ochrony gleby oraz zwalczania pustynnienia, i zarządzania zasobami wodny-mi (art. 53–176), Część 4. Przepisy dotyczące zarządzania odpadawodny-mi i rekulty-wacji terenów skażonych (art. 177–266), Część 5. Przepisy dotyczące ochrony powietrza i prawa emisyjnego (art. 267–298). Część 6. Przepisy regulujące za-sady naprawiania szkód w środowisku i wypłaty odszkodowań (art. 299–318). B. Rakoczy i K. Szuma zwracają uwagę, że „nauka włoska posiada najbogatszą i najdłuższą tradycję wśród krajów Unii Europejskiej, jeśli chodzi o prowadze-nie badań nad różnymi zagadprowadze-nieniami prawa ochrony środowiska”. Ich zdaprowadze-niem, przedstawiciele doktryny włoskiej, wcześniej niż przedstawiciele nauki innych krajów, zwrócili uwagę na problemy ochrony środowiska, „byli pionierami po-głębiania tej problematyki, którą rozpatrywali w szerokim kontekście, tzn. badali ramy prawnej ochrony środowiska np. przed zanieczyszczeniami pochodzącymi z przemysłu, rolnictwa itp.”73

Jak wynika z treści art. 2 dekretu, celem tej regulacji jest promowanie jakości życia, która ma być realizowana w ramach ochrony i poprawy stanu środowiska naturalnego oraz rozważnego i racjonalnego wykorzystania zasobów naturalnych. Do celów szczegółowych kodeksu należy reorganizacja, koordynacja i integra-cja całości regulacji prawnych dotyczących ochrony środowiska we Włoszech. W części 1 kodeksu wymienione są następujące zasady ogólne prawa ochrony środowiska: 1) obowiązek ochrony środowiska, 2) zrównoważony rozwój, 3) po-tiva/152_2006.pdf. Legge 15 dicembre 2004, n.308, Delega al Governo per il riordino, il coordi-namento e l’integrazione della legislazione in materia ambientale e misure di diretta applicazion, Gazzetta Ufficiale n. 302 del 27-12-2004-Suppl. Ordinario n.187. Tekst tego aktu prawnego do-stępny jest w wersji elektronicznej na stronie: http://www.altalex.com/index.php?idnot=2052. Zob. też B. Rakoczy, K. Szuma, Norme in materia… oraz powołaną tam obszerną literaturę. W dalszej części analizowane będą przepisy tego aktu prawnego na podstawie przekładu i opracowania tekstu źródłowego przedstawionego przez B. Rakoczego i K. Szumę w wyżej wymienionej publikacji.

mocniczość, 4) lojalna współpraca 5) dostęp do informacji o środowisku oraz 6) udział społeczeństwa w sprawach dotyczących środowiska. B. Rakoczy powo-łuje się na poglądy doktryny włoskiej, z których wynika, że zasady ogólne prawa ochrony środowiska tworzą część ogólną prawa ochrony środowiska i są definio-wane jako pewien typ instytucji prawnej wykorzystydefinio-wanej do tworzenia prawa ochrony środowiska74. W art. 5 dekretu znalazły się definicje podstawowych pojęć prawa ochrony środowiska, takich jak: postępowanie w sprawie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, strategicznej oceny oddziaływania na śro-dowisko, przeprowadzenia konsultacji społecznych oraz dostarczania informacji. W części 4 kodeksu zawarte są przepisy dotyczące zarządzania odpadami i rekultywacji terenów skażonych. Gospodarka odpadami we Włoszech należy do kategorii interesu publicznego. Jak wynika z art. 177, odpady powinny być zagospodarowane bez narażania zdrowia ludzkiego oraz stosowania procesów lub metod, które mogłyby zaszkodzić środowisku naturalnemu, w szczególności bez: a) stanowienia zagrożenia dla wody, powietrza, gleby, jak również dla fauny i flory; b) powodowania niedogodności związanych z hałasem bądź zapachami oraz c) powodowania negatywnych skutków dla krajobrazu lub miejsc o szcze-gólnym znaczeniu, chronionych na podstawie obowiązującego prawa. W gospo-darce odpadami realizowane są założenia następujących zasad prawa ochrony środowiska: „zanieczyszczający płaci”, przezorności, prewencji, zrównoważo-nego rozwoju, proporcjonalności, odpowiedzialności, oraz współpracy wszyst-kich stron, które są zaangażowane w proces produkcji, dystrybucji, użytkowania i konsumpcji surowców.

Zarządzanie odpadami jest procesem, w którym uwzględniane są kryteria obejmujące: skuteczność, wydajność, oszczędność, przejrzystość, możliwości techniczne i ekonomiczne oraz zgodność z obowiązującymi zasadami partycy-pacji społecznej oraz dostępu do informacji o środowisku. W art. 178-bis pra-wodawca odwołuje się do zasady rozszerzonej odpowiedzialności producenta za produkt. Cele tej zasady obejmują: zapobieganie powstawaniu odpadów, ułatwie-nie efektywnego wykorzystania zasobów podczas całego cyklu istułatwie-nienia produktu, ponowne użycie, recykling, odzysk. Wyjątki dotyczące stosowania zasady rozsze-rzonej odpowiedzialności producenta uregulowane są w art. 188 ust. 1. Według tego przepisu wytwórca pierwotny lub inny posiadacz odpadów może prowadzić bezpośrednio ich przetwarzanie albo przekazać je do pośrednika, sprzedawcy lub przedsiębiorstwa, które dokonuje czynności przetwarzania odpadów lub do pod-miotu publicznego lub prywatnego odpowiedzialnego za zbiórkę odpadów.

Hierarchia zasad gospodarowania odpadami obejmuje: 1) prewencję; 2) przygotowanie do powtórnego wykorzystania; 3) recykling; 4) inne metody odzysku, takie jak np. odzysk energii oraz 5) utylizację (art. 179 ust. 1). Odstęp-stwo od priorytetów wynikających z hierarchii zasad gospodarowania odpadami

jest dopuszczalne w wyjątkowych wypadkach w stosunku do określonych stru-mieni odpadów przy spełnieniu wymagań wynikających z zasad: przezorności i zrównoważonego rozwoju. Organy administracji publicznej zobowiązane są do podejmowania działań mających na celu: 1) promowanie rozwoju czystych technologii; 2) wspieranie działań dotyczących rozwoju technicznego i wprowa-dzania do obrotu produktów zaprojektowanych z uwzględnieniem zmniejszenia ilości i szkodliwości odpadów; 3) promowanie rozwoju technik usuwania sub-stancji niebezpiecznych znajdujących się w odpadach; 4) określanie warunków zamówień publicznych uwzględniających wykorzystanie materiałów pochodzą-cych z recyklingu oraz 5) wykorzystanie odpadów do produkcji paliw.

Celem priorytetowym w postępowaniu z odpadami jest zapobieganie i ogra-niczanie ilości wytwarzanych odpadów oraz ich szkodliwości dla zdrowia ludzi (art. 180). Cele te powinny być osiągnięte przy wykorzystaniu: instrumentów eko-nomicznych gospodarki odpadami, działań informacyjnych, systemów jakości środowiska oraz oznakowania towarów. W art. 183 dekretu zdefiniowane są pod-stawowe pojęcia gospodarki odpadami. Należą do nich: „odpady”, „odpady niebez-pieczne”, „zużyte oleje”, „odpady organiczne”, „samokompostowanie”, „producent odpadów”, „wytwórca produktu”, „posiadacz”, „dystrybutor”, „pośrednik”, „pre-wencja”, „gospodarowanie”, „zbiórka”, „selektywna zbiórka”, „przygotowanie do ponownego użycia”, „powtórne wykorzystanie”, „przetwarzanie”, „odzysk”, „recykling”, „regeneracja zużytych olejów”, „likwidacja odpadów”, „przechowa-nie”, „czasowe składowa„przechowa-nie”, „stałe paliwo wtórne”, „odpady biostabilne”, „kom-post dobrej jakości”, „odpad przefermentowany dobrej jakości”, „emisje”, „ścieki wodne”, „zanieczyszczenie atmosferyczne”, „zintegrowana gospodarka odpada-mi”, „miejsce zbiórki”, „najlepsze dostępne techniki”, „zamiatanie ulic”, „obwód zorganizowanej zbiórki” oraz „produkt uboczny”. Klasyfikacja odpadów jest prze-prowadzana w zależności od źródła ich pochodzenia.

Produktem ubocznym jest każda substancja, która charakteryzuje się nastę-pującymi właściwościami: 1) dana substancja lub przedmiot pochodzi z proce-su produkcji, który stanowi integralną część, a którego głównym celem nie jest produkcja danej substancji lub przedmiotu; 2) jest oczywiste, że dana substancja lub przedmiot będzie wykorzystany w tym samym lub innym procesie produkcji lub użytkowania ze strony producenta lub osoby trzeciej; 3) dana substancja lub przedmiot może być bezpośrednio wykorzystany bez dalszego procesu przetwa-rzania, innego niż ten stanowiący normalną praktykę przemysłową; 4) dalsze wy-korzystanie jest zgodne z prawem, co oznacza, że dana substancja lub przedmiot spełniają dla określonego zastosowania wszystkie istotne wymagania dotyczące produktów oraz ochrony zdrowia i środowiska. Dalsze wykorzystanie nie może doprowadzić do ogólnych negatywnych wpływów na środowisko i zdrowie ludzi. Utrata statusu odpadów następuje w wyniku poddania ich procesowi odzysku, w tym recyklingu oraz przygotowania do powtórnego użycia. Muszą być przy tym spełnione następujące kryteria wynikające z treści art. 184-bis: a) dana substancja

lub przedmiot jest powszechnie używana do szczególnych celów; b) istnieje ry-nek lub zapotrzebowanie na daną substancję lub przedmiot; c) dana substancja lub przedmiot spełniają wymagania techniczne dla konkretnych celów oraz stosuje się normy i standardy dla istniejących produktów; d) stosowanie substancji lub przedmiotu nie prowadzi do skutków wpływających negatywnie na środowisko lub zdrowie ludzi.

W art. 185 dekretu uregulowano wyłączenia z zakresu jego stosowania do-tyczące m.in.: emisji składających się z gazów emitowanych do atmosfery oraz dwutlenku węgla wychwytywanego i transportowanego w celu jego przechowy-wania w formacjach geologicznych bez powodoprzechowy-wania wymiany płynów z innymi formacjami geologicznymi, nieskażonej gleby oraz innych materiałów znajdują-cych się w stanie naturalnym wydobytych w procesie budowy, odpadów radioak-tywnych, wód ściekowych, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, zwłok zwierząt, które zostały zabite w inny sposób niż przez ubój oraz odpadów powstałych w wyniku poszukiwania, wydobywania, przetwarzania oraz składo-wania zasobów mineralnych lub eksploatacji kamieniołomów.

Na podstawie art. 186 dekretu ziemia i skały pochodzące z wyrobisk i tuneli powstałe jako produkty uboczne mogą być wykorzystane do wypełniania i zasy-pywania dopóki: a) będą bezpośrednio zastosowane przy pracach lub interwen-cjach zgłoszonych wcześniej; b) już od fazy produkcji istniała pewność dotycząca kompleksowego ich wykorzystania; c) pełne wykorzystanie części przeznaczonej do powtórnego użytkowania było technicznie możliwe bez potrzeby stosowania wcześniejszych procesów przeróbki w celu wypełnienia wymagań jakościowych ochrony środowiska; d) zagwarantowano wysoki poziom ochrony środowiska; e) ustalono, że ziemia i skały z wyrobisk i tuneli nie pochodzą z terenów zanie-czyszczonych lub na których jest prowadzona rekultywacja; f) ich skład chemicz-ny i właściwości fizyko-chemiczne oraz ich użycie na określochemicz-nym obszarze nie będzie stanowić zagrożenia dla zdrowia i jakości środowiska oraz będzie zgodne z normami ochrony innych elementów środowiska.

Zasady obowiązujące przy mieszaniu odpadów niebezpiecznych są uregu-lowane w art. 187. Przewidują one przede wszystkim zakaz mieszania odpadów niebezpiecznych. Zakazem objęte jest także mieszanie odpadów niebezpiecznych o różnych cechach niebezpieczeństwa. Zakazy dotyczą ponadto rozcieńczania substancji niebezpiecznych. Dopuszczalnym odstępstwem od zakazu mieszania odpadów niebezpiecznych jest mieszanie odpadów niebezpiecznych ze sobą lub innymi odpadami lub materiałami, które nie wykazują tych samych cech niebez-pieczeństwa na podstawie art. 208, 209 i 211. Muszą być jednak spełnione na-stępujące warunki: a) będą przestrzegane wymagania określone w art. 177 ust. 4 oraz nie może zwiększyć się negatywny wpływ gospodarki odpadami na zdrowie ludzkie lub środowisko naturalne; b) proces mieszania będzie dokonany przez zakład lub przedsiębiorstwo, które uzyskało zezwolenie zgodnie z art. 208, 209

i 211; c) czynność mieszania jest zgodna z najlepszymi dostępnymi technikami, o których mowa w art. 183 ust. 1 lit. nn.

Instytucję monitoringu odpadów reguluje art. 188-bis. Monitoring powinien być realizowany, począwszy od etapu produkcji odpadów wraz z etapem dostar-czenia odpadów do miejsca docelowego ich przeznadostar-czenia. Zarządzanie odpadami powinno odbywać się zgodnie z: a) przestrzeganiem obowiązków wynikających z systemu monitorowania odpadów (Sistema di Controllo della Tracciabilità dei Rifiuti – SISTRI); b) przestrzeganiem obowiązków dotyczących prowadze-nia rejestrów załadunku i rozładunku. Przystąpienie na zasadzie dobrowolnego uczestniczenia w systemie SISTRI mogą zgłosić: 1) przedsiębiorstwa i podmio-ty produkujące odpady specjalne inne niż niebezpieczne, w strukturze których występuje więcej niż 10 podmiotów zależnych; 2) podmioty i przedsiębiorstwa, które zbierają i transportują własne odpady specjalne inne niż niebezpieczne okre-ślone w art. 212 ust. 8; 3) przedsiębiorcy rolni w rozumieniu art. 21135 kodeksu cywilnego, którzy produkują odpady specjalne inne niż niebezpieczne; 4) przed-siębiorstwa i podmioty produkujące odpady specjalne inne niż niebezpieczne po-chodzące z działalności innych niż określone w art. 184 ust. 3 lit. c, d, g; 5) gminy, punkty zbierania i przedsiębiorstwa zajmujące się zbieraniem i transportem odpa-dów komunalnych na obszarze regionów innych niż Kampania.

Informacje przekazywane przez gminy lub ich związki oraz zgrupowania miejskich władz samorządowych obszarów górskich, przekazywane corocznie do Izby Handlu Przemysłu, Rzemiosła i Rolnictwa w ramach instytucji prawnej rejestru odpadów, obejmują: a) ilość odpadów komunalnych zebranych na wła-snym obszarze; b) ilość odpadów specjalnych zebranych na wławła-snym obszarze na podstawie umowy z podmiotami publicznymi i prywatnymi; c) informacje po-chodzące od podmiotów odpowiedzialnych za zarządzanie odpadami: o dokona-nych czynnościach i rodzaju i ilości odpadów; d) koszty zarządzania i amortyzacji technicznej oraz finansowej inwestycji w zarządzaniu odpadami, a także zysków z taryf i zysków pochodzących z konsorcjów, których celem jest odzysk odpa-dów; e) dane odnoszące się do selektywnej zbiórki odpaodpa-dów; f) ilość zebranych odpadów, podzielonych według materiałów, zgodnie z ustaleniami z konsorcjami, których celem jest odzysk odpadów (art. 189). Obowiązki dotyczące przekazywa-nia informacji nie dotyczą gmin regionu Kampanii.

Z treści art. 192 dekretu wynika zakaz porzucania i niekontrolowanego skła-dowania odpadów na powierzchni ziemi oraz w glebie. Zakaz dotyczy także wprowadzania odpadów wszelkiego rodzaju w stanie stałym lub ciekłym do wód powierzchniowych i podziemnych. Przedsiębiorcy, którzy zbierają i transpor-tują własne odpady inne niż niebezpieczne i które nie uczestniczą na zasadzie dobrowolności w systemie monitorowania odpadów SISTRI, mają obowiązek sporządzania formularza identyfikacyjnego, który musi zawierać informacje obej-mujące: a) nazwę i adres producenta odpadów oraz posiadacza; b) pochodzenie,

rodzaj oraz ilość odpadów; c) obiekt przeznaczenia; d) datę i przebieg trasy; e) na-zwę i adres odbiorcy. W czasie zbiórki i transportu odpady niebezpieczne muszą być spakowane i oznakowane zgodnie z obowiązującymi przepisami w zakresie pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (art. 193).

Do kompetencji administracji państwowej należy w szczególności: 1) po-radnictwo i koordynacja niezbędne w celu realizacji przepisów części 4 analizo-wanego dekretu zgodnie z przepisami szczególnymi; 2) określenie wytycznych na temat minimalnej zawartości zezwoleń; 3) określenie wytycznych dotyczą-cych czynności majądotyczą-cych na celu odzyskiwanie energii z odpadów; 4) ustale-nie działań prewencyjnych i kontrolnych wymaganych w procesach produkcji odpadów w celu zmniejszenia ich niebezpieczeństwa oraz identyfikacji jedno-rodnych strumieni produkcji odpadów o zwiększonym wpływie na środowisko, które wykazują zwiększoną trudność w ich usunięciu oraz 5) wskazanie kryteriów 1) i warunków przyjęcia, zgodnie z zasadami jednolitości, kompletności i koor-dynacji norm technicznych dla gospodarki odpadami, odpadami niebezpiecznymi a także szczególnych rodzajów odpadów (art. 195). Do kompetencji w zakre-sie gospodarki odpadami należy: przygotowanie, przyjęcie oraz aktualizacja po wysłuchaniu prowincji, gmin oraz właściwych władz regionalnych planów go-spodarowania odpadami, regulacja czynności związanych z gospodarowaniem odpadami, w tym selektywna zbiórka odpadów komunalnych.

Zagadnienia dotyczące zintegrowanej gospodarki odpadami uregulowane są w rozdziale III dekretu (art. 199–207). Regiony po zapoznaniu się z opinią prowincji i gmin na temat odpadów komunalnych oraz opinią właściwych orga-nów ustalają i przyjmują regionalne plany gospodarki odpadami. Plany gospo-darki odpadami obejmują analizę istniejącej w danym obszarze geograficznym gospodarki odpadami, środków, które należy podjąć w celu poprawy skuteczności ekologicznej czynności związanych z gospodarką odpadami, jak również ocenę sposobu dzięki, któremu dane plany przyczyniają się do realizacji celów i posta-nowień części 4 dekretu. Regionalne plany gospodarki zawierają w szczególności informacje dotyczące: a) rodzaju, ilości i źródła pochodzenia odpadów produko-wanych w obrębie danego obszaru; b) systemu zbiórki odpadów oraz istniejących zakładów odzysku odpadów; c) oceny zapotrzebowania na nowe zakłady zbiór-ki odpadów oraz zamknięcia istniejących zakładów utylizacji odpadów; d) in-formacji na temat kryteriów lokalizacji i identyfikacji miejsc oraz możliwości w przyszłości lokalizacji zakładów utylizacji odpadów; e) ogólnych zasad go-spodarki odpadami w tym technologii i metod zorganizowanej gogo-spodarki odpa-dami. W planie gospodarki odpadami mogą być ujęte następujące zagadnienia: a) aspekty organizacyjne związane z gospodarką odpadami; b) ocena przydatno-ści i celowoprzydatno-ści stosowania środków ekonomicznych, c) kampanie informacyjne skierowane do społeczeństwa. Integralną częścią planu regionalnego są plany re-kultywacji terenów zanieczyszczonych.

Gospodarka odpadami komunalnymi jest realizowana na podstawie optymal-nych obszarów terytorialoptymal-nych określooptymal-nych w planie regionalnym. W regionach mogą być natomiast przyjęte alternatywne rozwiązania w stosunku do modelu optymalnych obszarów terytorialnych, jeżeli ustanowiony zostanie plan regio-nalny dla odpadów, który będzie zgodny z obowiązującymi przepisami. Wybór przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie zintegrowanej gospodarki odpadami komunalnymi odbywa się w trybie przetargu. Podmioty uczestniczą-ce w takim postępowaniu są obowiązane przedstawić odpowiednie sprawozdanie techniczne i finansowe dołączone do oferty przetargowej zawierające propozycje poprawy gospodarki odpadami, zmniejszenia ilości odpadów do utylizacji i po-prawy warunków ochrony środowiska.

Aby zapewnić przestrzeganie przepisów dotyczących gospodarki odpadami oraz ochronę zdrowia i środowiska utworzone zostało Narodowe Obserwatorium ds. Odpadów. Do jego zadań należy w szczególności: a) monitorowanie gospo-darki odpadami, opakowaniami oraz odpadami opakowaniowymi; b)

Nel documento Il ruolo delle comunità omofiliche nella promozione e vendita di prodotti agroalimentari sul web (pagine 102-107)